عزیز النکیتی، شریف ر. محمد، امل س.هاتوت، نبیل س.حسن، سوهر ای.عالی، مسعود عبدالوهاب

چکیده: بخشهای برگی آویشن و اسانس آن در غذاها بعنوان چاشنی، معطر کننده و نگهدارنده و همچنین در داروهای محلی و سنتی استفاده می شود. هدف مقاله اخیر تعیین و شناسایی ترکیبات اسانس آویشن و همچنین اندازه گیری اثرات بازدارنده اسانس آن ضد تنش اکسیدی القا شده با آفلاتوکسین در موشهای صحرایی بود. سی و شش اسپارگو-داولی نر بالغ درون شش گروه تیماری تقسیم شدند و بمدت 2 هفته بترتیب زیر تیمار شدند: گروه شاهد؛ گروهی که دهانی تیمار شدند با دوزهای پایین و بالای آویشن (5 و 7.6 میلی گرم در کیلوگرم B.W)؛ گروهی که با رژیم آلوده به AFs (رژیم 2.5 میلی گرم در کیلو گرم) تغذیه شدند و گروه هایی که با رژیم آلوده به AFs تغذیه شدند و بطور دهانی با اسانس در دو دوز آزمایش شده تیمار شدند. نتایج نشان دادند که اسانس حاوی کارواکرول (45 میلی گرم در گرم)، تیمول (24.7 میلی گرم در گرم)، بتا فلاندرن (9.7 میلی گرم در گرم)، لینالول (4.1 میلی گرم در گرم)، هومولین (3.1 میلی گرم در گرم)، آلفا فلاندرن (2.3 میلی گرم در گرم) و میرسن (2.1 میلی گرم در گرم) بود. به هر حال آلفا و بتا پینن، میرسن، آلفا تیژون، تری سیکلن، 1 و8-سینئول و بتا سابینن در غلظتهای کمتر یافت شدند. تیمار با Afs به تنهایی نیمرخ چربی در سرم آسیب را تخریب کرده، ظرفیت آنتی اکسیدانی کل را کاهش داده، سرتینین، اوریک اسید و نیتریک اکسید را در سرم افزایش داده و پراکسیداسیون چربی در کلیه همزمان با تغییرات بافت شناسی متعدد در بافت کبد روی داده است. اسانس به تنهایی در دو دوز آزمون شده، هیچ تغییر بارزی در مقادیر شیمیایی یا عکس بافت شناسی را القا نکرد. تیمار ترکیب شده بهبود بارزی را در همه عوامل و مقادیر آزمون شده و عکسهای بافت شناسی را در بافتهای کبد نشان داد. به علاوه، این بهبودها بیشتر در گروهی که دوز زیادی از اسانس را دریافت کرده بودند، بیان شد. میتواند نتیجه گرفته شود که اسانس آویشن یک فعالیت آنتی اکسیدانی مستعد و یک اثر بازدارنده ضد سمیت آفلاتوکسین دارد و این محافظت به مقدار دوز وابسته است.

کلمات کلیدی: آفلاتوکسینها، مایکوتوکسینها، آویشن، تنش اکسیدی، بافت و نیمرخ چربی، کبد
نویسنده مهندس سید علی زینلی  | لینک ثابت |